Goedemiddag allemaal..
nou hier ben ik dan weer.. ditmaal met wat minder leuk nieuws..
Twisk hebben we afgelopen maandag moeten laten helpen
Het ging niet meer, zoals jullie wellicht ook op de fokkersdag gezien hebben, is Twisk een echte vent.. opzich niet erg.. maar.. we moesten al erg opletten met andere reutjes, dit was niet zoŽn probleem want ik lijnde hem steeds betijds aan en klaar.. toen kwam het volgende.. een ontstoken voorhuid.. spoelen, cremeŽs alles hebben we geprobeerd.. we moesten het voor lief nemen.. ook nog te doen maar nu 2 weken geleden op zaterdag begon de echte trammeland... Wij wonen tegen een park aan, dit houd in dat wanneer je door de ruit van ons huis heen kijkt je altijd mensen ziet wandelen men hun hond.. dus ook de loopse teven... zien is niet zo erg maar onze lieve Twisk rook ze ook..(naast het feit dat ik hem 2 keer achterna heb moeten rennen, en ja ze zijn snel!! en hem bij de voordeur van teefjes vond) met als gevolg dat die niet alleen meer buiten liep te schuimbekken.. nee dat deed die ook binnen.. een paar dagen later was het zo erg dat die er kompleet gestresst van raakte... schuimbekken, piepen, niet eten, als een gek door het huis rennen, kluiven aan zn poten van nijd

in de vensterbank springen en met zn kop tegen de ruit aan bonken

hij wist gewoon niet hoe die het had.. van alles hebben we geprobeert, nachten heeft die ons wakker gehouden.. ik heb kontakt gehad met de dierenarts, trainers en allemaal zeiden ze hetzelfde... je moet hem laten helpen, dit is geen doen... Eerst twijfelde ik aan mezelf, was ik te lief geweest? Had ik ergens iets niet goed gedaan in zn opvoeding?? maar nee, Twisk had gewoon erg veel last van zn hormonen..
Ina en ik hebben kontakt gehad (want ik wilde zooooo graag dat die zou gaan dekken!!

) en Ina stelde voor een chemische castratie (dit is een implantaat en dit is niet blijvend, zo kun je zien hoe je hond er op reageerd als die geholpen word) ik hup naar de dierenarts voor informatie, mee genomen naar huis en afgelopen maandag had ik een afspraak met de dierenarts.. een heel fijn en goed gesprek gehad met de man (hij is niet zo voor castreren.. mits noodzakelijk) en hij adviseerde me hem gewoon te laten helpen.. de chemische castratie staat nog te veel in de kinderschoenen en in zo'n extreem geval (ja ze noemen mn hondje extreem

) konden we beter het zekere van het onzekere nemen... hij is die dag gelijk geholpen..
Nu wandelt die met een jasje (ipv een kap) rond, hij is sochtends soms nog wat koortsig, ver lopen wil nog niet lukken en hij kan nu ook zn liefste gezichtje trekken als die zichzelf zielig vind... maar verder gaat het goed met hem.. volgende week gaan de hechtingen eruit en dat zal een verademing zijn.. ben allemaal zo bang dat die eraan komt!!
En dan is het afwachten... een castratie wil namelijk nooit 100% vrijstelling geven van gedrag... maar ik heb er vertrouwen in dat die in ieder geval thuis weer op zn gemak zal zijn.. en buiten?? ach we wachten het af..
Ik houd jullie op de hoogte!
Groetjes, van een toch wel verdrietige Iris en een zielige Twisk (vind die zelf...

)